Door Ingrid Spelt

Ze is een lone wolf en verruilde bijna dertig jaar geleden de bruisende stad voor het stil leven op Texel. Prijswinnend kunstenaar Ericka Voortman (61) wijdt haar leven aan de kunst. 

Overheidssubsidies? Liever niet. Ericka gaat goed op 'geen bemoeienis van buitenaf'. Haar betoverende zangstem, als in een Keltische sage, lokt je de Wolkathedraal binnen. Een imposante kunstinstallatie in Oosterend, die door Ericka, Cees Aris Trap en ruim tweehonderd vrijwilligers is gerealiseerd. Misschien wel de kroon op haar werk: het project ontving onlangs de Cultuurprijs. “Al eerder mocht ik deze prijs in ontvangst nemen voor de installaties in het Boetje van Klemat op het land van Ruud Bakker, mijn vaste expositieruimte. Dit keer was het bijzonder, omdat we het met zoveel mensen hebben gerealiseerd. Én ook nog eens in het dorp waar ik mezelf herpakt heb na een zware tijd. Mede door het maken van de Wolkathedraal realiseer ik me dat tegenslag zwaar is, maar uiteindelijk overal een parel in zit als je niet blijft hangen in slachtofferschap. Mijn ouders gaven deze levensles op een andere manier mee toen ik koos voor een onzeker kunstenaarsbestaan. Ze hadden er een hard hoofd in, maar lieten de keuze bij mij met de woorden 'leer incasseren en pak je verantwoordelijkheid'. Inmiddels kan ik verlies vreten, verteren en transformeren naar veerkracht.”

Creatieve geesten

Ericka stortte zich als student, na een jaartje dansacademie, op een theateropleiding in Kampen. In de jaren 80 een bruisende plek van creatieve geesten. Ook binnen de opleiding was ze een eenling: als enige studeerde ze af met een monoloog. Na haar afstuderen keerde ze terug naar Rotterdam, en maakte in het voormalige leegstaande hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn aan de Maas, tegenwoordig hotel New York, haar eerste danstheaterproductie. “Ik wilde zélf creëren, niet afhankelijk zijn van anderen en met de billen bloot. Om mijn producties te kunnen bekostigen, werkte ik ernaast als docent of in de horeca. Daar ben ik twee jaar geleden mee gestopt. Ik voel de urgentie om al mijn tijd te besteden aan mijn kunst. Alsof ik alles uit het leven moet halen. Ik volg mijn intuïtie en wil met mijn kunst mensen verbinden.”

Nieuw begin

Bijna dertig jaar geleden zette ze met haar twee zonen voet aan wal op Texel. Huurde in de zomermaanden een caravan op een boerencamping in Oosterend. “Ik was er steeds vaker te vinden. Het eiland voelde als mijn thuis, en ik settelde mij in Den Burg. Mijn eerste expositie was in een prachtige schuur van boerderij De Nes in het buitengebied van Oosterend. Later werd ik mede-eigenaar van het door de financiële crisis opgedoekte Kunsthuys. Na mijn scheiding, drie jaar geleden, omarmden de Oosterenders mij opnieuw. Ik vond er een huisje en ze namen mij op in hun gemeenschap. In dit dorp is het gelukt om een moeilijke periode achter mij te laten. Het voelt als een nieuw begin: de cirkel is rond.”

Cupido

In de liefde geloofde Ericka niet meer. “Moest ik gaan Tinderen? Dat is niks voor mij.” Toch had cupido nog een liefde voor haar in petto: Hans, een weduwnaar, die ze pas goed leerde kennen 'achter de diek'. “Hij woont bij mij in de straat, maar ik zag hem pas echt staan tijdens onze zwemuurtjes in de Waddenzee. Met een clubje staan we soms voor dag en dauw op. Ik hield altijd al van de leegte van het Wad, en zwemmen maakt je hoofd leeg. Bij Hans durfde ik me kwetsbaar op te stellen. Het klikte. Ik had nooit gedacht dat ik de liefde opnieuw ging vinden en iemand zou ontmoetten met wie ik oud kan worden. Een wonder!”

Info:

De Wolkathedraal is dagelijks gratis te bezoeken tussen 12 en 15 uur. 

De installatie WIEG! is eveneens gratis te bezichtigen tussen zonsop- en zonsondergang in het Boetje van Klemat in Den Hoorn. De fotoboeken WIEG!, en 10 kunstinstallaties in het Boetje van Klemat zijn verkrijgbaar bij Ericka Voortman, www.houseofhendrikje.nl.